IT-Golf

,,Kopje koffie? Kom, geef me even je chipkaart voor het koffiezetapparaat. Op ‘manuel’ doe ik het toch weer niet goed met de hoeveelheid melk en suiker.”

Mijn dierbare echtgenote weet nog niet dat ik vandaag via de splinternieuwe site van de Golfclub Brunssummerheide heb ingeschreven voor de maandbeker en dat mijn chipkaart momenteel in de e-dentifier geschoven zit. De centrale computer in het clubhuis meldt 128 deelnemers aan deze maandbeker en het wordt spannend als nooit tevoren. We spelen blauw-geel met een straffe zuidwesten wind. De grondcondities hebben de code groen meegekregen, hetgeen nogal zwaar is voor de tijd van het jaar. De stimpmeter geeft aan dat de greens, mede onder invloed van de afgelopen zonnige dagen en straffe wind razendsnel zijn. De pinposities zijn ‘killing’ en ik sta net op teebox van de vierde hole, de par 3, te twijfelen tussen ijzer 4 of 5. Wind schuin vanachter en de vlag op de downslope achter de bunker.

,,Moet je nu koffie of niet?”

Niet het geringste inlevingsgevoel. Geen deelgenoot van de spanning die door mijn lijf giert. Niets van dat alles. Ik kan het moeilijk plaatsen (mag ook niet want plaatsen is verboden nu we weer qualifying conditions hebben). Ik zit midden in de wedstrijd. Supergeconcentreerd. Laat de meest geavanceerde rekenmethodes los op blauw 4 teneinde een birdy-kans te hebben komen ze aan mijn kop zeuren of ik koffie wil.

,,Nee, ik hoef geen koffie. En stoor me niet als ik midden in de wedstrijd zit. Ik sta al vier boven par.'

Hoe moet ik mij in Godsnaam ooit, temidden van al dit verbale geweld, al dat gevraag, fatsoenlijk kunnen concentreren. Sta ik nu helemaal alleen met mijn verlangen om eindelijk een single handicap te bereiken. Heeft niemand enig gevoel voor het belang van deze momenten. Koffie? Nu? Geef me liever een tissue want het klamme zweet laat mijn vingers van de computermuis glijden.

,,Oh, sorry. Ik dacht dat je zat te hartenjagen. Je weet wel dat spelletje dat je altijd speelt als je roept dat je zit te werken…..”

Ai, ai, ai, rechter muisclick in plaats van met links. Stom en dat uitgerekend op blauw 4. Mijn playing-partner c/:12, ik moet nog even op de startlijst kijken wie dat is, ligt op anderhalve meter, neary-verdacht, bij de pin en ik kom van de koffie in de drup. Midden in de vijver. Tjonge, jonge. Vrouwen in combinatie met dit systeem. Deze nieuwe site is meedogenloos. Moet door iemand van het eerste team gebouwd zijn. Wat een ellende. Absoluut niet vergevingsgezind. En nog cynisch ook met dat golfbal-icoontje compleet met snorkel en zwembroek. Grappig bedoeld waarschijnlijk, maar die grap is even niet aan mij besteed.

GGGGGRRRRapje….. Ik drop een bal, adresseer mijn wedge en ik top de bal en met een plons verdwijnt het gedimpelde kunststof andermaal precies in het midden van al die kringen in het water. Weer dat vrolijke icoontje. Om op te vreten. Met een klap belandt mij gebalde vuist op het bureaublad. Net naast het bakje met paperclips, dat omver tuimelt en de inhoud over de hele vloer laat dansen. ….

,,Schaaahat, de bel gaat, maak je even open?”

Wat is dat voor een zoemtoon in de computer. Wat? Game over? Dat kan toch niet. Even de helptoets van de wedstrijdcommissie raadplegen.

‘De kwaliteit van uw spel komt niet overeen met het opgegeven handicap. Volgende week wordt pas gestreden om de Rabbit-cup, daarvoor kunt u inschrijven via onze nieuwe website en kiezen uit traditional golf of de virtuele realiteit van dit moment. Onze webcamsensor geeft voorts een ongezond verhoogde bloeddruk door zodat verder spelen een gevaar voor uw gezondheid oplevert. Uw huisarts is via het interne circuit tussen clubhuis en nightcare geïnformeerd en staat op dit moment met bloeddrukverlagers en beta-blockers aan uw voordeur. Wij wensen u een voorspoedig herstel.’

Double Bogey